Obiekt „Anna i Wilki”  zbuduję z kilku warstw odbioru: dla wzroku: nasycenie koloru świeżej, żywej trawy zderzone z penetrującym mrok kobaltem skrzydeł MOTYLI: niezwykle rzadko spotykanych i nieomal niedostępnych dla zbieraczy SAMIC Ulysses Papilio, dla podniebienia: smak koloru ultramaryny z płatków azjatyckiej siostry naszego łubinu, odmiany CLITORIA Ternatea- w języku angielskim: BUTTERFLY Pea, dla ucha- intymnie oplatająca obiekt muzyka Stendeka, dla węchu: zapach świeżości płynący od morza i wilgotnego wiosennego powietrza. Obiekt i jego otoczenie jest metaforą, w której spotka się kilka wątków i znaczeń. Wyjawione w czasie odsłony późnym wieczorem 19 maja splotą się ze sobą przed publicznością galerii. Dziś nie powiem nic więcej. /Anna Królikiewicz/

Obiekt stanowi część cyklu i dołączy do sumy ponad 30 realizacji pod wspólnym tytułem niedalekiej wystawy indywidualnej Anny Królikiewicz. Utwory skomponowane zostały przez Stendka (Macieja Wojcieszkiewicza) do każdego obiektu/ instalacji z osobna w latach 2011/12 i stanowią integralną część pracy zarówno w obszarze idei, jak i przestrzeni zmysłowej. W całości został przygotowany z myślą o Nocy Muzeów w „Galerii Od czasu do czasu", zainspirowany obecnością nocnego ogrodu przy galerii i tytułem nadanym przez kuratora – Gosię Golińską.

http://www.facebook.com/#!/events/454951167864560/

    Wieczór otwierający wystawę fotografii Zbigniewa Lesiaka uświetniła występem tanecznym Katarzyna Pastuszak, która na codzień prowadzi Teatr Amareya. Fotografie powstały podczas spektaklu Nefes teatru Piny Bausch. Natomiast taniec wykonany w hołdzie zmarłej tancerce i choreografce, był inspirowany dwoma innymi spektaklami teatru z Wupertalu – Goździkami i Cafe Müller. Wcześniej obejrzane przez Katarzynę Pastuszak fotografie wpłynęły na scenografię i kostiumy. Przygotowałam cyklamenowe, jedwabne sarii – bardzo podobne jest elementem fotografii. Właśnie ono, świeże goździki, muzyka z pierwotnych spektakli Piny i akordeony stworzyły niecodzienny klimat. Początkowo goście prowadzili rozmowy, fotografie w półcieniu czekały na uwagę. Światło było skierowane na tancerkę, dużą wiodącą fotografię z postacią ciągnącą różową tkaninę i rozsypane na podłodze goździki, które delikatnie, ale bardzo zdecydowanie wyznaczyły „scenę" – granicę, którą społeczność uszanowała. Dźwięki muzyki i pojawienie się wyjątkowej postaci dziewczyny z akordeonem zakończyła czas rozmów i oczekiwania – skocentrowała publiczność. Kruchość i bezbronność sylwetki kobiety kroczącej na wysokim obcasie po dywanie z goździków kontrastowała ze zdecydowanym spojrzeniem i mocnym makijażem. Bezbronna, alabastowa, zasłonięta nieznacznie skóra tancerki pozwalała odczytać napięte mięśnie w powolnym ruchu. Zaskakujące, niecodziennie taneczne fantazje na temat spaktakli Piny Bausch, miały moc i zagarnęły różowe sari – do czasu nieruchomy rekwizyt – wprawiając w ruch przestrzeń Galerii. Mikro spektakl trwał 15 minut, po zakończeniu rozbłysły światła i wydobyły z półcienia fotografię. Wtedy rozpoczął opowieść o tym jaki i kiedy powstały prace fotograficzne Zbigniew Lesiak.